Akcija - klasici italijanske književnosti (30% popusta)

Natalija Ginzburg
Natalija Ginzburg (1916–1991) italijanska je književnica i prevoditeljka, jedna od najvažnijih intelektualki 20. veka. Rođena je u Palermu u uglednoj jevrejskoj porodici Levi. Tridesetih godina postala je članica Komunističke partije, a sa mužem Leonom Ginzburgom tajno je uređivala u Rimu antifašističke novine, sve dok nisu zajedno prognani u regiju Abruco (1940–1943). Supruga su joj 1944. u rimskom zatvoru mučili i ubili nemački nacisti. Svoj prvi roman objavila je u trenutku kada je antisemitizam u Italiji bio najsnažniji, te je, iako je odgojena ateistički, zbog jevrejskog prezimena morala da koristi pseudonim Alesandara Tornimparte. Godinama je radila u čuvenoj torinskoj izdavačkoj kući Einaudi, gde je imala prilike da sarađuje sa autorima poput Prima Levija, Pavezea, Kalvina. Najplodnije godine za njen rad došle su nakon rata, pedesetih i šezdesetih, kada je napisala većinu svojih dela. Pisala je romane, kratke priče, eseje i drame. Na srpski su prevedeni dosad rani roman Ovako je to bilo (1947), pozni epistolarni roman Grad i kuća (1984), kao i autobiografski roman Porodični leksikon za koji je 1963. dobila najprestižniju italijansku nagradu „Strega“. U poznim godinama izabrana je kao zastupnica levice u italijanskom parlamentu.

Golijarda Sapijenca
Golijarda Sapijenca (1924-1996) bila je italijanska glumica i spisateljica. Rođena je 10. maja 1924. u Kataniji. Njena majka je bila Maria Guidice, istaknuti socijalista, njen otac Pepino Sapijenca, socijalistički advokat. Kao dete, Golijarda je reprodukovala filmove koje je gledala u bioskopu. Godine 1941. ona i njena majka otišle su u Rim, gde je bila na studijama teatra. Radila je kao glumica u filmovima i predstavama, ali se od 1958. fokusirala na pisanje. Njen čuveni roman "L’arte della gioia" ("Umetnost radosti") završen je 1976, ali su ga izdavači odbijali zbog dužine (preko 700 stranica) i prikaza žene neobuzdane konvencionalnim moralom i tradicionalnim ženskim ulogama. Prvi put ju je objavio njen suprug Anđelo Pelegrino nakon njene smrti.

Alba de Sespedes

Alba de Sespedes rođena je u Rimu 11. marta 1911. godine, a preminula je u Parizu 14. novembra 1997. godine. Bila je unuka prvog predsednika Kubanske republike (1868) Karlosa Manuela de Sespedesa. Njen otac bio je diplomata i kratko predsednik Kube, oženjen Italijankom Laurom Bertini Alesandri. U prvi brak je stupila sa svega 15 godina, udavši se za Đuzepea Antamoroa, od koga se razvela nakon pet godna. Sledeći put se udala 1945. godine za italijanskog diplomatu Franka Bonoa sa kojim je ostala u braku do njegove smrti, premda postoje pisma koja svedoče da su se rastali ranije, ali se nisu razveli.

De Sespedes pripada drugoj generaciji italijanskih autorki XX veka, koje na literarnu scenu stupaju u periodu između dva rata. Sa dvadeset godina počela je da radi kao novinarka za listove Piccolo, Epoca, i La Stampa. Godine 1935. napisala je prvi roman naslovljen L'anima degli altri. U svojim delima De Sespedes često nudi žensku perspektivu i junakinje koje pokušavaju da procene ispravnost svojih postupaka u odnosu na društveno-političko okruženje koje na njih vrši pritisak. Njen književni rad je naširoko komentarisao Ernesto Đimenco Kabalero u časopisu Vértice 1942. godine. Tom prilikom istakao je divljenje njenom stilu i načinu na koji prikazuje unutrašnje sukobe svojih likova. Sa pričom lo, suo padre predstavljala je Italiju na Olimpijskim igrama u Berlinu 1936. godine u oblasti umetnosti (ova kategorija postojala je na Olimpijskim igrama od 1912. do1948. godine). Sa Albinim opusom publika sa srpskog i hrvatskog govornog područja može se upoznati kroz tri prevedena romana: Nikome nema povratka (Nessuno torna indietro), Na njenoj strani (Dalla parte di lei) i Zabranjena beležnica (Quaderno proibito).

Bila je hapšena dva puta, najpre 1935. godine zbog antifašističkog delanja u Italiji, a potom i 1943. kada je učestvovala u aktivnostima grupe Radio Partigiana u Bariju, gde je predstavljala lik Klorinde, članice Pokreta otpora. Kako je njena fikcija bila pod velikim uticajem kulturnih i političkih dešavanja kojima je svedočila, posledica otvorenog neslaganja sa nacističkim režimom bila je zabrana njenih dela Nessuno torna indietro i La fuga. Kasnije je roman Nessuno torna indietro doživeo ogroman uspeh, objavljen je u preko 40 izdanja na više od 20 jezika.

Posle rata, Alba de Sespedes je živela u Parizu. Do svoje smrti objavila je dvadesetak knjiga, pisala je prozu, poeziju i dramske tekstove.

Dela:
1935: roman L’anima degli altri
1936: zbirka poezije Prigionie
1936: priča Io, suo padre
1937: roman Concerto
1938: priča Nessuno torna indietro (1941: Nikome nema povratka)
1940: priča La fuga
1949: roman Dalla parte di lei (1965: Na njenoj strani)
1952: roman Quaderno proibito (1959: Zabranjena sveska; 2024: Zabranjena beležnica)
1952: pozorišni scenario Gli affetti di famiglia
1955: priča Invito a pranzo
1956: roman Prima e dopo
1967: roman Il rimorso
1967: roman La bambalona
1968: zbirka poezije Chansons des filles de mai
1973: roman Sans autre lieu que la nuit