Verica Tričković, rođena 1961. u Neravu, u Makedoniji, pesnikinja je i prevoditeljka. Njena poezija je objavljivana u književnim časopisima u Bosni i Hercegovini, Nemačkoj, Engleskoj, Hrvatskoj, Makedoniji, Crnoj Gori, Austriji, Poljskoj, Srbiji i Švajcarskoj. Tričković je zastupljena u godišnjaku nemačke savremene poezije Jahrbuch der Lyrik. Njene prve zbirke poezije Tražim deo neba, Inorog Bor 2001, i Lokvanj i pelen, Brankovo kolo, Sremski Karlovci 2007 objavljene su na srpskom jeziku. Nakon zbirki poezije Als rettete mich das Wort, 2011, i Im Steinvald, 2016, obe dvojezično na srpskom i nemačkom kod Leipziger Literaturverlag u Lajpcigu, piše isključivo na nemačkom jeziku. Godine 2022. je izdavačka kuća Gutleut Verlag u Frankfurtu objavila njenu zbirku poezije um | schrift. Brojni prevodi savremene nemačke poezije za književne časopise u Makedoniji, Crnoj Gori i Srbiji. Tričkovićeva je priredila, izabrala i najvećim delom prevela antologiju savremene nemačke poezije sam mrmor sam; Nemačka lirika 1999–2019, izdavačka kuća OKF Cetinje, Crna Gora 2021. Godine 2022. je nagrađena stipendijom Nemačkog prevodilačkog fonda za prevod zbirke poezije Anje Utler münden – entzüngeln, 2023. godine za prevod zbirke poezije Kerstin Prajvus Govor.