Imanuel Kant (Immanuel Kant, 1724–1804) bio je jedan od najznačajnijih filozofa u istoriji zapadne misli i centralna figura nemačkog prosvetiteljstva. Rođen je i čitav život proveo u Kenigsbergu (danas Kalinjingrad), gde je radio kao univerzitetski profesor i razvio filozofski sistem koji je presudno uticao na modernu filozofiju. Kant je najpoznatiji po svojim kritičkim delima: „Kritika čistog uma“, „Kritika praktičnog uma“ i „Kritika moći suđenja“, u kojima je istraživao granice ljudskog saznanja, temelje morala i prirodu estetskog i teleološkog rasuđivanja. Njegova „kopernikanska revolucija“ u filozofiji sastojala se u tvrdnji da se saznanje ne prilagođava predmetima, već da se predmeti pojavljuju u skladu sa strukturama ljudskog uma. U oblasti etike Kant je razvio deontološku moralnu teoriju zasnovanu na pojmu dužnosti i kategoričkom imperativu, univerzalnom moralnom zakonu koji zahteva da se prema svakom čoveku postupa kao prema cilju, a ne samo kao prema sredstvu. Kant je snažno zastupao ideje autonomije, slobode i racionalnosti, a njegovi spisi o prosvetiteljstvu, pravu i večnom miru ostavili su trajan trag u političkoj filozofiji, etici i savremenom shvatanju ljudskih prava.