Anica Savić Rebac (1892–1953) bila je srpska pesnikinja, esejistkinja, prevodilteljka i istoričarka filozofije. Rođena u Novom Sadu u uglednoj porodici, studirala je klasične jezike u Beču i Zagrebu, a čitav život posvetila je proučavanju antičke filozofije, književnosti i kulture. Doktorirala je pod mentorstvom Veselina Čajkanovića 1932. na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu sa temom Predplatonska erotologija. Bila je jedna od prvih žena profesora na Univerzitetu u Beogradu. Prevodilački rad započela je još sa trinaest godina prevodom Bajronovog speva Manfred, a prevodila je potom i Šelija, Emila Verharna te Tomasa Mana, s kojim je vodila aktivno prepisku. Veliki podvig je svakako i njen prevod na nemački i engleski jezik Njegoševe Luče mikrokozma, kojom se studiozno bavila godinama. Paralelno se bavila i originalnim književnim stvaranjem i esejistikom. Autorka je drama inspirisanih antikom, brojnih ogleda, nekolikih studija, ali i jedne zbirke pesama – Večeri na moru (1929). Život je okončala tragično, nedugo nakon smrti muža Hasana Repca, a sahranjena je na Novom groblju u Beogradu 1953. godine.