Sabrane pesme Branka Ve Poljanskog
Branko Ve Poljanski
Poezija, Novi naslovi, Akcija 3 za 1599
"Stvarao sam da uništim. Uništavao sam da stvaram!"
Kao nekakav terazijski bitnik pre bitnika, sa srcem liričara i bez dlaka na jeziku, i naivan i oduševljen, neizlečivo bolećiv i gotov na svađu sa Beogradom, ali i sa zemljskom planetom, sa čitavim kosmosom, on je sanjao, kao njegov „junak” Nikifor Morton iz knjige 77 samoubica, nekakvu „plastiku duševnosti, i razbijao glavu kako da digne zemaljsku loptu u vazduh.
Radomir Konstantinović
Od dadaista je preuzeo parole, tipografske maštarije i poetiziranje kolokvijalnog govora mase i ulice, od futurista zaokupljenost tehnikom, sadašnjošću i neposrednom okolinom, od ruskih avangardista zaumnost, od nadrealista automatsko pisanje i socijalni bunt, od ekspresionista kinetizam i potrebu da u opštem ništavilu pronađe i označi tačku smisla na koju može računati umetnička potreba. Pa ipak, svi ovi uticaji i postupci pervertirani su u poeziji zenitiste Branka Ve Poljanskog, izvrnuti na svoje naličje (samo)negacijom i ironijskim otklonom lirskog subjekta.
„Cinik od neizmerne pradobrote”, kako je samog sebe krstio, sanjao je raspad uma, razaranje sintakse i balkanizaciju Evrope, tražio snagu u najprimitivnijoj elementarnosti, antilirizmu i dobro tempiranim paradoksima, i za svega nekoliko godina došao do vrhunca spontanog pesničkog govora, očišćenog od kulturalnih i književnih naslaga.
- ISBN: 9788660362515
- Broj strana: 142
- Pismo: latinica
- Povez: Mek
- Format: 19,6X12,7
- Godina izdanja: 2024
Branko Ve Poljanski
Branko ve Poljanski, rođen kao Branislav Micić (Sošice, 1897 – Pariz, 1947), značajna je figura srpske avangarde. Zajedno sa bratom Ljubomirom, postavio je temelje zenitizma, jednog od najvažnijih avangardnih pokreta u srpskoj umetnosti.
Odrastao je u Majskim Poljanama kod Gline na Baniji, po kojima je kasnije smislio svoj umetnički pseudonim. Nakon završene Učiteljske škole u Zagrebu, svoju izdavačku delatnost započinje 1921. u Ljubljani, gde pokreće Svetokret, časopis koji je opisivao kao „list za ekspediciju na severni pol čovekovog duha”. U Zagrebu pak osniva filmsku reviju Kinofon. Njegovo delovanje se širi i do Praga, gde formira umetnički klub „Zenit” i učestvuje u radu Revolucione scene.
Kao pesnik, prozaista i kritičar, redovno je objavljivao u časopisu Zenit. Njegov umetnički aktivizam ogleda se u organizaciji zenitističkih večeri u više jugoslovenskih gradova, a 1924. učestvuje i na prvoj Zenitovoj međunarodnoj izložbi nove umetnosti u Beogradu.
Autor je brojnih tekstova, crteža, kao i tri zbirke poezije: Tumbe, Crveni petao i Panika pod suncem, kao i romana 77 samoubistva.Posebno je upečatljiv njegov simbolični oproštaj od književnosti – 17. jula 1927. na Terazijama u Beogradu podelio je 2.000 primeraka svojih knjiga Tumbe i Crveni petao. Iste godine odlazi u Pariz, gde se potpuno posvećuje slikarstvu.
Njegova likovna dela predstavljena su na značajnim izložbama u Moskvi (1926) i Parizu (1925/26. i 1930), a te poslednje godine objavljuje i Manifest panrealizma. Iako je bio oženjen Francuskinjom iz ugledne porodice i imao četvoro dece, njegov životni put završava se tragično – nakon života u Zagrebu, Beogradu i Parizu, poslednji put je viđen kao beskućnik u francuskoj prestonici.
